Minęło dokładnie 14 (słownie: czternaście) miesięcy, odkąd mieszkamy w naszym oszamiałającym swymi rozmiarami M-2. W tym czasie: trzy razy zmieniałam zasłony, dwa razy dywan, trzy razy stolik kawowy i dwa razy szafkę pod TV. Kupiłam sporo bibelotów by już następnego dnia je zwrócić (lub sprzedać), bo w ciągu doby koncepcja urządzania mieszkania zmieniła się o 180 stopni. Ustawiałam meble w jednym miejscu tylko po to, żeby po godzinie przenieść je w inne. Byłam zafascynowana kolejno stylem: skandynawskim, boho, industrialnym i teatralnym. Przemalowałam białą ścianę na ciemny turkus (mimo głośnego sprzeciwu wszystkich siedmiu osób stojących za mną w kolejce w Leroy Merlin) i powiesiłam na niej białe lustro tylko po to, żeby finalnie przemalować je na złoto.
Decyzje podejmowałam (jak widać) szybko i odważnie. Żeby nie było, że jestem aż taką wariatką powiem, że mimo tego całego urządzeniowego chaosu niezmiennie pozostaję wierna Pe. i miłości do butów.
No ale nie o tym miało być. Miało być o nowych krzesłach. Jak się można domyślać z powyższego fragmentu, szukałam ich baaaaaaaardzo długo i naprawdę WSZĘDZIE. Przegoniłam Pe. przez całą Warszawę, żeby obejrzeć krzesła, w których szybko sie zakochałam i jeszcze szybciej odkochałam. Polowałam na allegro, szukałam w sklepach internetowych, a nawet (olaboga!) stacjonarnych sklepach z dizajnerskimi meblami (najtańsze krzesło kosztowało tam średnio 1000 zł za SZTUKĘ). Najpierw chciałam białe plastikowe, najchętniej DSW Eamesów. No ale, po pierwsze: na oryginał nie było mnie stać (1400 zł za sztukę) a po drugie: jestem przeciwko kupowaniu podróbek, więc pomysł ten zarzuciłam. Sprawę ułatwił fakt, że są one już dosłownie wszędzie. Potem miały być: Side Chair by Bertoia (700 $), metalowe loftowe Tolixy (patrz punkt pierwszy i drugi) i krzesła vintage w komplecie - cztery takie same (akurat jak na złość przez rok nie znalazłam nic ciekawego). Na końcu stwierdziłam, że jednak każde będzie w innym stylu, ale ten pomysł też zarzuciłam. Zmieniałam koncepcję jak rękawiczki (które zgubiłam w zeszłym roku i teraz marzną mi ręce), by w końcu, podczas spontanicznej wizyty w IKEA, w ciągu dwóch minut kupić te. Także tak.
P.S. Jeśli czyta mnie jakiś psychiatra, niech da znać. Może jest dla mnie jeszcze jakaś nadzieja.
Pa!
